 |
Over onsWelkom > Over ons > Ronja > Ronja's dagboek > 2 maanden > Week 4 |
|
|
Ronja's dagboek - Week 4 (12 weken oud)
Vorige week | Overzicht dagboek | Volgende week
|
|||||||||||||||||||||
 |
 |
Ook deze nacht gaat prima. Ronja wacht keurig tot net na de wekker, met een kort loos alarmpje om 6.00 uur. Als ik beneden kom, ben ik verbaasd Josch in tuig te zien. Paul was gisteravond zo moe dat hij vergeten is het af te doen, Joschka dat hij direct zijn mand in is gedoken, en ik dat ik het niet heb opgemerkt.
Na haar in de tuin te hebben gelaten, neemt Paul Ronja weer mee naar de badkamer. Ik ga ondertussen met Kari trainen en wandelen. Als ik thuiskom, neemt Paul Joschka mee op pad, terwijl ik Ronja een blokje om geef.
Bij hun ontbijt van kant-en-klaar vers vlees zit voor de honden een heerlijke tractatie: fytomix. Ik kan het niet anders beschrijven dan dat het lijkt op paardendrollen, iets ander maar heel vergelijkbaar geurtje. Het is een mengsel van allerlei soorten bladgroente met merg erdoorheen. Hoe dan ook: ze vinden het allemaal heerlijk! Morgen krijgen ze de andere helft van de worst, die ik nu superluchtdichtverpakt in de koelkast heb liggen. Dan is onze eigen groentemix, meestal met elementen als tomaat, wortel, paprika, komkommer en dergelijke door de blender gehaald, een heel stuk welriekender.
Ik maak mijn ontbijt klaar: notenbrood met kaas. Het is oudere kaas en een waardeloze kaasschaaf, dus hou ik brokkels over. Die leg ik terzijde: mooi voor een traininkje met Ronja. De andere twee schuiven natuurlijk direct ook aan. Die maak ik duidelijk dat ze alleen zittend op de mat ook kaas kunnen verdienen. Joschka begrijpt deze helemaal (zowaar!). Hier heb ik met hem en Humphrey dan ook heel veel getraind, om te voorkomen dat kleine Humph vertrappeld werd door ons lieve Stipje. Kari heeft nog de neiging om soms overeind te komen. Jammer dan, dan verdient Joschka zijn kaasje! Oef, die boodschap komt goed aan en Kari wordt er snel beter in!
Met Ronja heb ik met de kaas weer op het staan geoefend. Het gaat steeds beter, steeds ietsje stabieler, ietsje langer. Staan is voor ons een belangrijke oefening, zowel voor de show als voor dogdance. Daarom leg ik hier al zo vroeg zoveel nadruk op.
Na nog wat gestoeid te hebben met Joschka en Kari is Ronja nu lekker moe. De heren keken mij tussendoor allebei af en toe lijdzaam aan in een stille roep om hulp die ik heerlijk negeer terwijl ik deze aantekeningen bijwerk. Op zo'n momenten bedenk ik hoe vervelend ze zelf als pup waren en dan gaat veel van mijn medelijden snel over. Pas als het echt te gortig wordt, Ronja te fel of een van de anderen het echt zat, grijp ik even in. Dadelijk dump ik Ronja in de bench, waarna ik even wat tijd voor mezelf heb.
Deze keer heb ik Ronja zeker een heel uur beneden gelaten. Dat gaat prima! Als ik terugkom, vraag ik weer een zit en wachten in de bench voor wat lekkers, voordat ik haar uitnodig om eruit te komen. Keurig, geen enkel probleem. Dan laat ik haar zelf achter me aanlopen naar de tuin, waar ze een grote plas doet. Wat een geweldige puppy weer!
Ronja krijgt nog 4 maaltijden per dag. Als mijn vakantie over is, over zo'n 2,5 week, zal ze over moeten naar 3 maaltijden per dag. Aangezien ik pas om 14.00 uur thuiskom, lijkt het me handig om haar ochtendmaaltijd naar achteren te schuiven. Daar ben ik vanmorgen maar mee begonnen door haar om 11.45 uur haar tweede maaltje te geven. Maar ze moest er wel wat voor doen!
Vol goede moed weer met het apport aan de gang gegaan. Aanraken ging vanzelf heel snel over op met de tanden aanstoten. Dat herhaalde ze flink, en op zeker moment deed ze haar bekkie ook open. Maar later had ik de indruk dat ik steeds net te laat klikte, op het moment dat ze iets had gedaan en haar koppie net terugtrok of net wachtte om te kijken of het een klik opleverde. Met als gevolg dat we eerder achteruit dan vooruit gingen in het proces. OK, dan liever een stapje terug en klikken voor *naar* het apporteerblok gaan, dan steeds klikken als ze zich *terug*trekt. Op het laatst heb ik haar met een vastpakken van het apporteerblokje de rest van haar maaltijd gegeven.
Haar tweede maaltijd heeft Paul gegeven, omdat ik 's middags weg moest. Op weg naar huis heb ik een bij de dierenszaak bevestigingsstuk gekocht voor Ronja, zodat we haar aan haar tuigje vast kunnen zetten aan de middelste insteker voor de gordel op de achterbank van de auto. geeft nog altijd niet mee, dus het is wat mij betreft nog niet de definitieve oplossing. Maar het is wel goedkoop en met dit ding hoeven we maar een klein gat in de deken op de achterbank te maken.
Om het gat in de deken te maken, ga ik achterin de tuin zitten, waarbij in de konijnenhekken instelling breng om in alle rust te kunnen klussen. Ik heb net mijn zakmes ontbloot toen Ronja ineens om mijn handen heen krioelt. Met veel moeite weet Paul alle honden weer achter het hekje te krijgen. Het snijden in de deken valt nog niet mee: een laag kunststof, een laag vilt en een laag stof. Het is beslist degelijk spul.
Om het gat een beetje te beschermen, breng ik een aantal lagen ducttape aan. Het resultaat ziet er niet slecht uit. Ik leg de deken in de woonkamer om hem nog even grondig af te zuigen en te ontdoen van de meeste haren die erin zijn gekropen. Ronja vindt het prachtig, en vooral dat zilveren ducttape vindt ze helemaal geweldig: ze probeer het er gelijk af te peuteren. Aangezien ze straks op de achterbank redelijk buiten bereik zit met dat stukje tape, besluit ik gelijk korte metten te maken. Paul weet ongelooflijk genoeg waar we nog bitterspray hebben, wat we ooit gekocht hebben vanwege Humphreys knaaggedrag zo'n 15 jaar (!!!) geleden.
Het borstelen en afzuigen van de deken is met drie honden in huis nog niet zo makkelijk. Joschka komt een keer langs. Kari gaat twee keer in de weg zitten en een aantal keer rollebolt hij eroverheen, spelend met Ronja. Maar uiteraard is Ronja de lastigste: ze valt de borstel aan, de valt de stofzuigerslang aan en ze likt naar de zuigmond. Herhaaldelijk. Zou ze het leuk vinden dat haar tong wordt opgezogen? Als ik de stofzuiger iets zachter zet en haar vacht afzuig, accepteert ze dat zonder al teveel problemen. OK, af en toe even bijten. Maar als ik haar met lekkers beloon, vindt ze die beloning toch belangrijker dan bijten.
 |
's Avonds hebben we Ronja voor onze slaapzekerheid toch maar weer een half rondje Balij gegeven. Toen we haar op het einde van haar halve rondje oppakten, maakte ze met haar gewurm heel duidelijk dat ze eigenlijk al toe is aan meer lopen. Nog een aantal dagen, meissie...
Maar voor morgen is er ietsje verder nog wel een aardige route waar ik haar en Kari mee kan nemen. Dan krijgt Kari zijn grotere rondje en Ronja huppelt mee waar dat veilig kan - en zover als voor haar nog goed is. |
dag 22| dag 23 | dag 24 | dag 25 | dag 26 | dag 27 | dag 28
Donderdag 2 augustus 2007 - dag 26 
Na weer een rustige nacht wekt Ronja ons vanochtend om 6.15 uur. Nadat ik haar buiten gezet heb (alles gedaan), neem ik haar nog even mee naar bed. Hmmm. Volgende keer een speeltje erbij, dat geeft wat anders om in te bijten dan onze handen. Maar het blijft ook redelijk bij onze handen, wat ikal heel wat vind.
Terwijl Paul doucht, neem ik Ronja op de fiets en Kari mee uit wandelen. In het begin was Kari erg opgefokt als ik er met de fiets op uit ging, ook toen ik dat probeerde toen ik hem alleen had. Nu lijkt hij er aardig aan gewend en is zijn reactie is weer behoorlijk normaal geworden als we iemand tegenkomen (was eerst blaffen op 150 meter). Ronja laat ik af en aan steeds stukjes lopen waar dat veilig is voor haar.
Het gaat vanmorgen met Kari qua reacties zelfs zo goed, dat ik hem op het fietspad echt mee laat draven aan de lijn terwijl ik fiets. En dat doet hij werkelijk keurig! Hij moet even leren dat hij niet plotseling moet stoppen om te snuffelen. En niet strak naar tegemoetkomende fietsers moet staren (een voorbode voor reactie, dus liever naar mij of recht voor zich uitkijken). Maar daar is een mondelinge hulp ruim voldoende voor. Voor de rest stop ik steeds even na enkele tientallen meters en later ongeveer iedere honderd meter om hem te belonen.
Kari is wel een echte heeler: hij douwt geregeld zijn neus tegen mijn been aan. Gelukkig zit het happen er bij hem niet zo sterk in.
Een nadeel is dat Kari tot 7-8 km/uur blijft draven. Als ik sneller ga dan dat, dan gaat hij over in galop. En ik wil dat hij draaft, dat is veel minder belastend voor poten en gewrichten. Op die snelheid fiets ik niet echt stabiel. En Ronja achterop wil ook nog wel eens heel abrupt van kant wisselen. Maar ondanks de slingers af en toe, gaat het allemaal heel erg goed en ik ben dan ook heel trots op Ka'tje!
Thuis gekomen krijgt het hele spul eten - waaronder de tweede helft van de fytomix van gisteren, smullen dus weer. Ik hou van mijn eigen ontbijt weer kleine stukjes kaas over, die ik verdeel onder het stel, Ronja mag er weer voor staan.
Als Ronja in slaap valt, leg ik haar in de bench. Daar ligt ze zeker anderhalf uur, waarbij ik het laatste half uur naar boven ga. Als ik terug kom, zit ze rechtop in de bench, wacht ze keurig terwijl ik het deurtje open, waarna ik haar weer beloon met wat lekkers. Vervolgens neem ik haar mee naar de tuin, waar ze weer een grote plas doet.
Dan besluit ik in de tuin te gaan werken. In de flink hoge perken denk ik de konijnenhekjes niet nodig te hebben. Ronja is echter een heel slimme weg. Als de meest rechtstreekse weg niet werkt, dan loop je toch gewoon om??? En als die weg wordt afgezet... nou, dan doe ik gewoon net zolang mijn best op die drie bielzen hoog tot ik er WEL opkom. Stukje bij beetje moet ik steeds meer konijnenhekken plaatsen om haar uit de border te houden, waarna ik nòg een paar keer moet verbieden dat ze op een stel nòg hoger opgestapelde bielzen klimt. Dan kiest ze eieren voor haar geld.
Maar ja, het is natuurlijk ook wel heel verleidelijk als ik een woekerende klimplant uit mijn struiken ga verwijderen: dat sjorspelletje lijkt Ronja toch echt helemaal geweldig! Zo af en toe gooi ik haar tussendoor een stuk slinger toe, zodat ze haar frustraties op deze vrij onschuldige plant kan botvieren in plaats van de giftige die ik ook uit de border haal.
Na een paar uurtjes werken is het ruim voorbij Ronja's normale etenstijd. Ik besluit haar twee middagmaaltjes samen te voegen en neem haar mee naar de badkamer om daarmee te trainen. Ik werk eerst aan oogcontact. Daar hou ik na zo'n 10 kliks mee op, vooral omdat beter licht nodig heb voor deze oefening. Haar ogen zijn zo ongelooflijk donker, bijna zwart, dat ik niet goed kan zien of ze nou echt naar mij kijkt of naar mijn buik of net langs me heen.
Dan ga ik even werken aan de handtouch. Waar Kari van de ongeduldige touch-touch-touchers was, kan Ronja het aanraken echt een of twee seconden volhouden. Ik heb het al lang niet meer geoefend, maar na een aantal kliks vraag ik haar een rondje te draaien door achter mijn vingers aan te lopen. Ook prima, baas!
Vervolgens werk ik aan het liggen. Dat doet ze steeds vlotter, al moet ze er soms even over nadenken. Ook hoe ze moet gaan liggen, daar heeft ze nog geen vaste houden voor, maar half op de zij liggen lijkt wel favoriet. Nou ja, prima, ziet er lekker relaxt uit. Als deze erin zit, ga ik nog wel eens aan een sfinx-af werken. Omdat het toch wel voltjes gaat, probeer ik de klik uit te stellen. Ik zit via de 300-Peck-methode al snel op 5 tellen. OK, prima.
Dan oefen ik even de zit. Die zet ze gelijk anders in dan het liggen: haar achterpootjes dicht naast elkaar, niks puppyzit. Haar pootjes staan zelfs zo dicht tegen elkaar, dat ze van achteren soms bijna lijkt te wankelen. Door haar brede front ontstaat echter een stevige driehoek. Door deze aparte manier van zitten, toont Ronja weldat ze heel goed snapt wat zitten is en dat het iets anders is dan liggen.
De zit herhaal ik 5 kliks.
Na 5 kliks voor het zitten, vraag ik weer het liggen, waarbij ik direct klik als ze de goeie houding heeft. Het mij er nu namelijk om dat ze onderscheid leert maken tussen deze commando's. En dat lijkt erg goed te gaan. Na 5 keer liggen, vraag ik weer een zit. En die krijg ik direct.
Dan draai ik me om, waarbij ik Ronja meelok met de beloning. Ik stond eerst met mijn gezicht naar het raam, nu naar de deur. Ronja staat ook met haar neus naar de deur: mag ik eruit? Het zitcommando, dat ze het beste begrijpt van de twee waaraan we werken, begrijpt ze niet meer als ze omhoog en naar achteren naar mij kijkt. Op een gegeven moment doet ze hem toch: ze loopt om me heen richting raam om hem daar te doen. OK... ik klik en beloon haar weer bij de deur, waarbij ik haar mogelijkheden beperk om om me heen te lopen. Volgende zit, ze gaat toch weer om me heen om het op de eerdere plekken te doen. Klik en beloon bij de deur. Deze keer zeg ik 'zit' en blokkeer ik echt met mijn been op het moment dat ze om me heen wil lopen. Dan moet ze heel even denken, waarna toch voor me, dus bij de deur, gaat zitten. Knappe pup! Vervolgens vraag ik nog een paar keer het liggen. Ook hier wil ze eigenlijk om me heen richting raam. Na de eerste twee keer blokkeer ik haar weer, waarna ze ook deze houding bij de deur doet. Dan is het echt welletjes geweest, ik geeft Ronja gewoon haar bordje, dat ze met smaak verder leeg eet.
Wat is het toch gaaf om te zien hoe zo'n pupje leert en een idee te krijgen wat er allemaal in zo'n koppie omgaat.
Later vandaag wil ik graag nog eens een keer de zen-oefening doen. Die hebben we volgens mij alleen nog die eerste keer op de behandeltafel bij de dierenarts gedaan (gelukkig hou ik dit dagboek bij, zodat ik dat na kan lezen). En ik vind het tijd dat het meiske Level 1 van Sue Ailsby's Levels voltooit.
Voor het wandelen met Joschka en Kari besluit ik voor de afwisseling de rugzak maar weer eens te gebruiken. Ik verzamel alle spullen (lijnen, voerzakjes, huissleuten, tuigje Ronja). Ik doe Ronja haar tuigje aan. Ik zet de rugzak aan een kant opengeritst klaar, maar besluit dan dat het veel handiger is om Joschka eerst 'aan te kleden'. Achter me hoor ik wat geroffel. Ik kijk om. En Ronja ligt al heerlijk in haar rugzak!
Ik beloon haar onmiddellijk, verzamel de rest van wat ik allemaal nodig heb, zet Ronja maar eens vast in haar rugzak (en beloon) en ga op pad.
Op de terugweg van de wandeling met Kari komen we jonge Kooikerpuppy Goa tegen, die vlak bij ons woont. Die is nu 9 weken oud. Gisteravond kwamen we hem ook al tegen. Toen was Goa te moe om meer te willen dan met Kari kennismaken. Ronja was hem gewoon te druk. Zeker nadat Kari een keer had geblaft, bleef hij liever dicht tegen de baas aan zitten. Vandaag schrikt hij weer van Kari's blaf en rent hij eerst hard weg. Als de baas hem toch weer bij zich weet te roepen, durft hij even later Kari te benaderen. Dan merkt hij dat Kari echt de kwaadste niet is. Ronja worstelt in haar rugzak, maar krijgt alleen maar net haar voorpoten eruit. Ik duw haar eerst terug, maar haar los, maar laat haar pas gaan als ze twee tellen rustig is en druk van haar tuigje haalt. Nadat ik haar uit haar tuigje heb bevrijd, speelt ze heerlijk zo'n 5 tot 10 minuten met Goa. Als Kari weer blaft, gaat Goa weer even rustig bij de baas zitten. Maar even later heeft hij het door: een spetsenblaf is niet per definitie eng. Mooi, heeft hij dat toch even geleerd.
Vanwege haar paar weekjes ouder zijn, is Ronja wel duidelijk wat gecoördineerder op de pootjes dan Goa. Haar schouder- en heupzwaaien blijken erg effectief. Wel heb ik de indruk dat ze met Goa een stuk zachter speelt dan met Joschka en Kari. Dat gaat mogelijk ook over als ze hem beter kent.
Momenteel zit Ronja met Joschka te klieren. Of andersom eigenlijk: Joschka heeft haar rubberspeeltje afgepakt en ligt nu heel laag te grommen, terwijl Ronja kronkelend op haar rug en met haar pootjes tegen hem aan peddelend pogingen is aan het doen om het terug te krijgen. Het komische is dat als Joschka zo laag gromt, hij steeds moet hoesten, waarschijnlijk vanwege vibraties in zijn keel. Ik ben blij dat Josch haar even bezighoudt, want ze was net even bijzonder vervelend om zich heen aan het maaien met haar scherpe tandjes. Het idee van het rubberspeeltje vond ze wel geweldig. Inmiddels ligt het speeltje vergeten op de grond en is het puur een worstelpartijtje met Joschka. En terwijl ik dit schrijf, is ze al overgeschakeld naar Kari. Vermoedelijk hebben ze allemaal honger en zijn ze daarom zo klierig. Ik wacht liever nog even. Ze hebben tijdens de wandeling rond 15.00 uur nog wat beloningsbrokjes gehad en ze krijgen vanavond kippennekken.
Inmiddels liggen zij en Joschka tegen elkaar, ieder aan een eind van het rubberen speeltje te knagen.
dag 22| dag 23 | dag 24 | dag 25 | dag 26 | dag 27 | dag 28
Vrijdag 3 augustus 2007 - dag 27Vanochtend is het weer eens 6.00 uur. Deze keer gaat Paul eruit. Na haar buiten alles te laten doen, neemt hij haar nog even mee naar bed. Vooruitdenkend heeft hij een kauwbotje meegenomen. Het bespaart me niet een begroeting met scherpe puppytandjes in mijn kin, maar houdt het voor de rest wel een stuk aangenamer.
Nadat ik Kari deze keer alleen heb uitgelaten, waarbij ik lekker balletjes voor hem heb gegooid, is Ronja aan de beurt voor een ommetje aan de riem. Ze loopt hele stukken zo ongelooflijk netjes mee, af en toe ook opkijkend naar mij. Dat klik en beloon ik dan ook heel vaak. Als ze ergens erg graag naartoe wil, hangt ze soms even in de strakke lijn. Ze bedenkt zelf op zeker moment dat ik er ook nog ben, draait zich naar me om en maakt de riem slap: klik en beloon! Hier ben ik een paar dagen mee bezig. Verbeeld ik het me, of begint ze het steeds eerder te doen?
Wel word ik gek van alle dingetjes die ze onderweg oppakt. Ze luistert echter vrij goed naar 'los', wat ik steevast laat volgen door iets lekkers. Zo zal ze niet zo de neiging krijgen om dingen maar snel in te slikken voor het geval de baas het wil afpakken.
Voor ik met hun eten aan de gang ga, besluit ik de afwasmachine uit te ruimen. De staat in de keuken zo, dat als hij openstaat, de klep voor de deuropening hangt. En in de deuropening hangt een gordijn om de zon een beetje buiten te houden. In de woonkamer waren Kari en Ronja ondertussen aan het strijden om een kauwbot. Op zeker moment komt Ronja de keuken ingesjeest, rent naar buiten, waarna ik een grote KLONK hoor en op het gordijn de schaduw geprojecteerd zie van één zeer beduusde pup. Ze was dus keihard tegen de klep van de afwasmachine aangerend. Volgens mij zag ze sterretjes, ze was in ieder geval even 3 minuten wat rustiger.
Met de restjes kaas van mijn ontbijt train ik nog even 5x staan. Steeds meer rust, steeds meer idee van wat de bedoeling is.
Terwijl ik zit te ontbijten, is Ronja heel leuk met Joschka aan het stoeien. Joschka is om de een of andere reden gek op keukenrolkarton. Op zeker moment ligt Ronja onder de stoel met een klein stukje keukenrolkarton in haar bek. Joschka wil dat stukje perse hebben. Dus probeert onze grote Dalmaat zich onder de stoel te wurmen (12 jaar oud, ja). Eerst van de ene kant, dan van de andere. Ronja blijft hem half uitdagend, half benauwd aankijken en ontwijkt zijn maaipoten en grijpgrage muil.
Uiteindelijk geeft Joschka het op en komt even bij mij bedelen. Een schijnmanoeuvre, want zodra Ronja onder de stoel vandaan komt, weet Joschka haar het stukje karton te ontfutselen. Voor 5 tellen, dan ligt Ronja er alweer mee onder de stoel. Een tikje opgefokt rent ze vervolgens een rondje door de kamer, waarbij ze het stukje karton vergeet. Joschka heeft het direct onder de stoel vandaan gehaald. Als Ronja hem benaderd, blaft hij haar af. Daarmee blaast hij het stukje karton echter precies voor haar pootjes.
Wie heeft televisie nodig met dit soort entertainment in de eigen woonkamer?
Als Ronja moe is, stop ik haar in de bench en ben ik zeker een uur bezig met wat klusjes voor mezelf in huis. Ik moet echt nog een keertje proberen om een uurtje echt het huis uit te gaan. Ik verwacht daar eigenlijk geen problemen. Wat ik nog niet durf, is met een van de andere twee op pad te gaan zonder haar, omdat de achterblijver dan in het begin onrustig is en daardoor Ronja kan aansteken met zijn gedrag. Toch zal ook dat moeten gaan gebeuren.
Het is tijd voor Ronja's eten, KVV. Als ik het pak, bedenk ik me dat ik graag aan zen wil werken. Maar voor zen, waarbij de hond een eerst gesloten hand met voer recht voor zijn neus met rust moet laten, levert het plakkerige KVV teveel beloning van het likken van de hand. Dan leert Ronja nooit wat de bedoeling is. Dus besloot ik met mijn droge mix aan de gang te gaan. Dat werkte prima! Zo'n 15 kliks snel achter elkaar op het moment dat Ronja haar neus van mijn hand wegtrok, niet aan de hand begon, ...
De zen-oefening is op allerlei manieren toe te passen. Zen houdt feitelijk gewoon zelfbeheersing in. Alleen door je te beheersen en van het lekkers recht voor je neus af te blijven, kun je het krijgen. Alleen door je te beheersen en die stuiterende bal te laten voor wat die is, mag je er achteraan rennen.
Voor haar echte maaltijd heb ik aan het apport gewerkt. Ronja's enthousiasme was direct al groter. Ik ging heel snel van aanraking naar mond open naar apporteerblokje helemaal in de bek. En deze keer as Ronja duidelijk aan het experimenteren met het blok in plaats van (ook) met allerlei ander gedrag. Nadat Ronja drie keer overtuigend het blok in de bek had genomen (ze draagt het nog niet), heb ik haar de rest van haar maaltijd gegeven.
Na de middag ben ik met Ronja op de fiets naar het dorp geweest. Uiteraard moest ik weer naar de dierenzaak. Ik heb echt de noodzakelijke dingen gekocht en ben snel weer naar huis gegaan: Ronja was doodmoe en ik moest de andere honden nog uitlaten. In de hoop Ronja zo moe te krijgen dat ik haar voor het rondje met Josch in de bench zou kunnen achterlaten, ben ik eerst met haar en Kari op pad gegaan, ook weer met de fiets. Daarna was ze echter nog aardig levendig, dus heb ik haar opnieuw ingeladen, deze keer in de rugzak, voor het rondje met Joschka. Dat loopt met Joschka toch wel prettiger. Hoewel Ronja erg aan een kant van de rugzak leunde, waardoor de band een beetje in mijn schouder sneed.
Het zal trouwens niet lang duren voor zowel de fietsmand als de rugzak te klein zijn geworden voor Ronja. Ze groeit als kool.
Met Ronja's derde maaltijd heb ik hierkomen en liggen buiten in de tuin getraind. Hierkomen ging prima - moest haast ook wel, als ik haar beloond had, trok ik een sprintje naar achterin de achtertuin of juist naar het huis om haar weer te kunnen roepen. Het bord met eten stond op een stoel middenin de tuin. Ronja moest dus steeds wegrennen van het lekkers om het te verdienen - ook alleen mogelijk als je een geconditioneerde bekrachtiger zoals een clicker of een tongklak hebt. Na de klik rende ik terug naar het bord om Ronja daar te belonen. Ze vond het prachtig!
Bij het liggen werd me duidelijk dat ik dit nog nooit in de tuin geoefend had. Ze had even geen idee wat ik van haar vroeg, dus heb ik na drie pogingen het commando 'liggen' er weer even vanaf gehaald. Ook toen ik haar lokte, duurde het even voor ze begreep waar het me om ging. Maar met de ongeveer 8 kliks die we eraan besteedden, lag ze op het laatst zelfstandig en kon ik weer het commando toevoegen.
Knappe puppy weer!
dag 22| dag 23 | dag 24 | dag 25 | dag 26 | dag 27 | dag 28
Zaterdag 4 augustus 2007 - dag 28Vanochtend een tegenvaller: om 5.40 uur begint Ronja te piepen. Ik blijf nog even liggen in de hoop dat ze weer in slaap valt, maar na zo'n 5 minuten zachtjes piepen, begint ze harder te kermen. Tegen de tijd dat ik beneden kom, is het in een eisend geblaf overgegaan. Nu is dit één situatie waarin ik eisend geblaf geoorloofd vind, dus neem ik haar na de gebruikelijke 'wacht' mee naar buiten, waar binnen 5 minuten alles doet. Ze moest dus echt wel. Daarna neem ik haar mee naar bed.
Als ik met Kari heb gelopen, is Ronja aan de beurt terwijl Paul met Joschka op pad gaat. Op een gegeven moment begint ze hijgend voor me uit te hollen. Ik begrijp maar niet waarom ze zoveel haast heeft, maar op zeker moment dringt er iets tot me door. Ik neem haar mee naar de overkant, een grasveld waar veel honden langskomen, dus waar ik de afgelopen weken liever niet met haarkwam. En ja hoor, ze moet poepen. Knappe puppy!
Vandaag gaan we naar mijn ouders in de buurt van Nijmegen. In de auto gedraagt Ronja zich zoals vorige week: direct op de console liggen en in slaap vallen voordat we de straat uit rijden. Joschka zit nog even wat te mieren, maar gaat al vrij snel ook lekker liggen, waarna het hele spul tot Nijmegen snurkt.
Bij de aankomst doe ik Kari's politielijn schuin om mijn schouder en til ik Ronja op. Ik wil de eerste reactie op Nicky, de Amerikaanse Cocker van mijn moeder, een beetje peilen en kunnen controleren. Nicky is een paar maanden ouder dan Joschka en nadert de 13 jaar met rasse schreden. En hij ziet bijna niets meer. Van hem verwacht ik geen problemen. Ik ben meer bezorgd dat Kari Ronja wil beschermen of dat Ronja Nicky ongenadig achternazit. Maar het gaat allemaal prima.
Kari is wel eventjes opgefokt als we aankomen, maar het is niet op Nicky gericht, meer op het aankomen en de voor hem toch weer even nieuwe situatie. Als ik Ronja neerzet, doet ze tot tweemaal toe een onderdanigheidsplasje voor Nicky, die haar letterlijk nauwelijks ziet staan. Nicky negeert haar verder eigenlijk, en Ronja geeft het al daarom al gauw op om hem reacties te ontlokken. Kari laat ze hun gang gaan, op een paar kleine brummeltjes in het begin na waar hij eigenlijk niet echt iets van meent.
We hebben ook deze keer een konijnenhek meegenomen om dingen af te zetten die Ronja in gevaar brengen, of die Ronja kan beschadigen. Binnen een kwartier weet ik al waar we hem inzetten: de grote taxusboom waar Ronja met veel interesse omheen hangt. Taxussen zijn zeer giftig voor honden, dus binnen 5 minuten staat het hekje daaromheen. Daar hoeven we ons in ieder geval nìet druk om te maken.
Maar voor de rest maakt Ronja haar naam van tuinkabouter weer helemaal waar. Ze is de hele dag nauwelijks binnen te vinden - wij ook niet trouwens, het is prachtig weer. Maar ze hobbelt de hele tuin af, achter de andere honden aan of zelfstandig. De paadjes achterlangs plantenrijen vindt ze prachtig. Ze is gefascineerd door de vijver, waarvan het fonteintje aan staat - wij hebben geen fonteintje! Ook erg leuk zijn de vetplantjes met rozetten die naast de vijver staan. In de loop van de dag komt ze geregeld weer met een rozetje aanzetten. Ik pak het dan af, geef haar een alternatief en leg het rozetje terug. Gelukkig maar, nu komt ze meestal met hetzelfde rozetje aanlopen, anders hadden er aan het einde van de dag nauwelijks meer rozetjes gestaan.
We hebben heel veel foto's van Ronja terwijl ze stoeit met Joschka of Kari of allebei. Andere foto's komen we nauwelijks aan toe. Dus wilde ik graag wat foto's van Ronja alleen. Later in de dag profiteren we van de prachtige, ruime tuin om wat "statiefoto's" te maken. Voor het maken van de foto's komt haar training voor 'staan' van de laatste tijd goed van pas - en het is ook weer een training op zich. Na een berg foto's als Ronja staat, besluit ik dat ik haar ook graag zittend heb. Dat wordt een zit en wacht, waarbij ik mijn hand met lekkers zo houd, dat ik haar koppie een beetje richting camera kan laten wijzen. Ze doet het allemaal toch maar! Even later oefen ik het hierkomen, zodat we wat actiefoto's van haar hebben. Jammer genoeg is Ronja best wel moe op het moment dat we de foto's nemen, wat op de foto's te zien is, maar er zitten toch heel erg leuke bij.
Is Ronja aan het einde van de middag al moe, tegen de tijd dat we weer naar huis gaan is ze wel heel erg kalm. In de auto valt ze dan ook alweer heel snel in slaap. Ook Kari ligt al heel snel te tukken. Alleen voor Joschka duurt het even voor hij zijn draai heeft gevonden, maar als we Nijmegen uit rijden, ligt hij ook lekker opgerold.
Het vorige deel van Ronja's dagboek gaat over haar leventje in Week 3.
En nu verder met 13 weken ...
Foto's van Ronja en de anderen tijdens onze activiteiten
in DoghouseRock Foto's
|
Overzicht Ronja's dagboek |
|||
|
0-1 maanden
2 maanden
3 maanden
|
4 maanden
5 maanden
6 maanden
|
7 maanden
8 maanden
9 maanden
|
10 maanden
11 maanden
12 maanden
|
|
(V) = video  *** = Geen bericht |
|||
Ik heb besloten om het kleine ding een beetje minder eten te geven. Ik vind het met Spetsen, zeker met puppy's, erg moeilijk om te bepalen wanneer ze goed op gewicht zijn en wanneer iets te dik. Ik doe dat over het algemeen meer op het oog dan het gevoel. Ik heb nooit goed begrepen precies hoe de ribben van een hond horen te voelen. Als je een beetje doorvoelt, voel je namelijk altijd wel ribben. 